Publikację "ZOONOZY Poważny problem!" zakończyłem rozdziałem "Dobre rady nie są złe!". Pozwolę sobie zacytować ten rozdział w całości.

1. Wszystkim właścicielom psów i kotów należy zalecać utrzymywanie higieny rąk po kontakcie ze zwierzęciem.
2. Posiadanie zwierzęcia nie jest warunkiem koniecznym do zarażenia się wieloma chorobami odzwierzęcymi (w tym giardiozą, toksoplazmozą, toksokarozą czy echinokokozą). Należy pamiętać, że człowiek może zarażać się pasożytami zjadając ich formy inwazyjne znajdujące się np. na źle umytych warzywach czy owocach.
3. Nie należy wypuszczać psów i kotów, by załatwiały się w miejscach przypadkowych, nie przeznaczonych do tego celu (np. w piaskownicach, skwerach zabaw dla dzieci i innych miejscach publicznych). Kał po defekacji zwierzęcia powinien być zawsze usuwany przez jego właściciela.
4. Powinno się ogradzać i utwardzać miejsca zabaw dla dzieci.
5. Należy przeprowadzać okresowe badania parazytologiczne kału psów i kotów (w przypadku toksoplazmy tylko kotów) dla sprawdzenia, czy nie są one siewcami cyst, oocyst bądź jaj pasożytów. W razie wyniku dodatniego podajemy zwierzętom odpowiedni lek.
6. Szczenięta i kocięta w wieku do 1 roku życia powinny być poddane programowi profilaktycznego odrobaczania. Należy pamiętać, że jednorazowy zabieg nie przyniesie pożądanego skutku w przypadku toksokarozy o podłożu prenatalnym lub laktogennym. Najważniejsze jest podanie leku psom i kotom jak najwcześniej, to znaczy przed końcem okresu prepatentnego w przypadku inwazji glist, ponieważ uniemożliwia to zanieczyszczenie środowiska jajami tych pasożytów. Szczenięta powinny być odrobaczane po raz pierwszy po ukończeniu 2 tygodnia życia, a kocięta nieco później - w 6-7 tygodniu życia. Wtedy zarówno świeży kał zarażonych zwierząt, jak i pozostawiony w środowisku zawierają jedynie wydalone niedojrzałe postacie pasożytów, które nie są niebezpieczne dla zwierząt i człowieka. Natomiast kał po odrobaczeniu psów i kotów wydalających jaja glist powinien być jak najszybciej usunięty i unieszkodliwiony przez głębokie zakopanie lub utylizację.
7. Zapobieganie inwazji tasiemca D. caninum powinno opierać się nie tylko na profilaktycznym podawaniu leków przeciwrobaczych, lecz także na zwalczaniu pcheł, dzięki czemu przerwany zostaje cykl rozwojowy tego pasożyta.
8. Mając na względzie, że pchły mogą rozwijać się w środowisku domowym człowieka, należy pamiętać, że oprócz stosowania preparatów przeciwpchelnych regularne sprzątanie przy pomocy odkurzacza usuwa 15-20% larw i 32-59% jaj pcheł.
9. Zwierzęta przed inwazją kleszczy należy zabezpieczać stosując profilaktycznie odpowiednie preparaty.
10. Zarówno u człowieka jak i u zwierząt, jeżeli dojdzie do wkłucia się kleszcza w skórę, należy zadbać by jak najszybciej usunąć go mechanicznie. Można to uczynić chwytając pasożyta pęsetą jak najbliżej skóry i odchylając go na stronę grzbietową wyciągnąć. Miejsce wkłucia należy zdezynfekować. Ważne jest by pasożyta usunąć przed upływem 24 godzin od chwili wkłucia, ponieważ po tym czasie zwykle następuje zakażanie lub zarażanie patogenami zawartymi w przewodzie pokarmowym kleszcza.

     Ponieważ drugie wydanie broszury o zoonozach ukazało się ponad dwa lata temu, czas na uzupełnienie dobrych rad o kolejne rady, dzięki którym Państwo będziecie mogli skuteczniej chronić się przed pasożytniczymi zoonozami.

     Na początek to o co najczęściej pytacie mnie na moich wykładach, a także w swoich e-mailach adresowanych do mnie, czyli ZAPOBIEGANIE TOKSOKAROZIE